നമസ്കാരത്തിന് വരിക

ഹയ്യ അല സലാ‍ാ.....(നമസ്കാരത്തിനായി വരുക)
ശക്തമായ വേനൽ മഴ പെയ്ത് തോർന്ന ശാന്തമായ അന്തരീക്ഷത്തിലൂടെ  സായാഹ്ന നമസ്കാരത്തിനായി  ദൂരെയുള്ള പള്ളിയിലെ  ലൗഡ് സ്പീക്കറിൽ  കൂടി  ക്ഷണം ഒഴുകി വന്നു.
അത് കേട്ടപ്പോൾ മനസ്സിൽ വല്ലാതെ പ്രയാസം ഉണ്ടായി.
പകർച്ച രോഗ ബാധ ഭയന്ന് ആരും പള്ളിയിൽ  പോകില്ലെങ്കിലും  വാങ്ക് വിളിക്കുന്ന ആൾ അയാളുടെ കർത്തവ്യം നിറവേറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
ഭക്തി നിർഭരമായ മനസ്സോടെ  ദേവാലയത്തിൽ  പതിവായി പോയിക്കൊണ്ടിരുന്ന  ആ നല്ല നാളുകളിൽ  പ്രാർത്ഥനകൾക്ക് ശേഷം  പരിചയക്കാരെ കാണുന്നു, , തോളിൽ കയ്യിട്ട്  പരസ്പരം സുഖാന്വേഷണങ്ങൾ നടത്തുന്നു ലോക വിശേഷങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്നു, ദേവാലയത്തിൽ നിന്നും ലഭിച്ച ശാന്തിയും സൗഹൃദങ്ങളിൽ നിന്നും ലഭിക്കുന്ന സന്തോഷവുമായി  സമാധാനം നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ വീടുകളിലേക്ക് മടങ്ങുന്നു.
ഇപ്പോൾ അതൊന്നുമില്ല,
പുറത്തിറങ്ങാൻ കഴിയില്ല, കൂട്ടുകൂടാൻ സാധിക്കില്ല, ഹിതാനുസരണം  എവിടെയും യാത്ര പോകാൻ പറ്റില്ല
കഴിഞ്ഞ് പോയ ആ നല്ല നാളുകളുടെ വില അന്നറിഞ്ഞിരുന്നില്ല, ഇന്ന് അറിയുന്നു.
മനസ്സിന്റെ അന്തരാളാളത്തിൽ നിന്നും വേദന നിറഞ്ഞ ആ ചോദ്യം ഉയർന്ന് വരുകയാണ്.
  എന്നാണ്ആ പഴയ നല്ല നാളുകൾ  തിരിച്ച് വരിക?

ഇടത്തരക്കാരാണ് പാവപ്പെട്ടവർ

പറഞ്ഞത് തന്നെ  പിന്നെയും പറയുകയാണ്. പാവപ്പെട്ടവനും പണക്കാരനുമല്ല,  ലോക് ഡൗൺ സാമ്പത്തിക ദുരന്തത്തിന് ഇരയായത്., ഇടത്തരക്കാർ മാത്രമാണ്.
ഇന്ന് ഒരു പരിചയക്കാരിയിൽ നിന്നും  ലോക് ഡൗൺ കാല സാമ്പത്തിക  അനുഭവങ്ങളെ പറ്റി നേരിട്ട് കേൾക്കേണ്ടി വന്നു. ഹൃദയത്തിൽ  തൊട്ട  വാചകങ്ങളായിരുന്നു അത്.
ഭർത്താവും, വിദ്യാർത്ഥികളായ മൂന്നു കുട്ടികളും അവരും ചേർന്ന കുടുംബം. ആകെ വരുമാനം  കെട്ടിട വാടക മാത്രം. ചിട്ടി പിടിച്ചും ബാങ്ക് ലോണെടുത്തും ഒരു കെട്ടിടം പണിതു. അഞ്ച് മുറികളുണ്ട്. കെട്ടിടം നിർമ്മിച്ചപ്പോൾ തന്നെ അത് വാടകക്ക് കൊടുക്കാനാണെന്ന മുൻ ധാരണയുള്ളതിനാൽ ലൈൻ കെട്ടിടമായി തന്നെ പണിതു. ഉള്ളത് പറയണമല്ലോ.   നാട്ടിൽ നിറയെ ബംഗാളികൾ ഉള്ളതിനാൽ പണി  തീർന്നപ്പോൾ തന്നെ  മുറികളെല്ലാം വാടകക്ക് പോയി. മര്യാദക്കാരായ ബംഗാളികൾ, കൃത്യ സമയത്ത് തന്നെ  വാടക കൊടുത്തിരുന്നു. ആ വാടകയിൽ നിന്നും ബാങ്ക് ലോണും  കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസ ചെലവും  വീട്ട് ചിലവും നടന്നു. ഭർത്താവിനും ഒരു ചെറിയ വരുമാനം ലഭിക്കുന്ന പണിയുണ്ട്. അങ്ങിനെ ആ കുടുംബം ഒരു വിധം സുഭിക്ഷമായി കഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോഴാണ് ലോക് ഡൗൺ  വന്നെത്തിയതും എല്ലാം തകിടം മറിഞ്ഞതും. തഹസിൽദാറും  പോലീസും വന്ന് പറഞ്ഞു, മുറി വാടക വാങ്ങരുത്.  രണ്ട് അക്ക, എണ്ണത്തിലുള്ള ബംഗാളികൾ  ആ മുറിയിൽ താമസിക്കുന്നുണ്ട്. എല്ലാം മര്യാദക്കാർ. ജോലി ഇല്ലാത്തതിനാൽ അവർ പട്ടിണിയിലായി. പൊതു അടുക്കളയിലെ ആഹാരം  അവർക്ക് പിടിക്കുന്നില്ല. തഹസിൽദാർ പറഞ്ഞു, ഇത്രയും കാലം നിങ്ങളുടെ കെട്ടിടത്തിൽ കഴിഞ്ഞവരല്ലേ, ഒരു സഹായം ചെയ്യൂ, അൽപ്പം അരിയും കുറച്ച് സവാളയും കിഴങ്ങും അൽപ്പം ഗോതമ്പും  വാങ്ങി കൊടുത്താൽ അവരുടെ കാര്യം സുഭിക്ഷം.
കുടുംബം കൂടി ആലോചിച്ചു, ശരിയാണ് എത്രയോ നാളുകളായി കാണുന്നു    അവർ പട്ടിണി കിടക്കരുതല്ലോ, നമുക്കത് ചെയ്യാം.
 ലോക് ഡൗണിന്റെ ആരംഭത്തിലായിരുന്നത്. അൽപ്പം പൈസാ കയ്യിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത് ചെലവഴിച്ച്  കുറച്ച് സാധനങ്ങൾ വാങ്ങി കൊടുത്തു. പിന്നീട് അവർ ഒരു എളുപ്പ വഴി കണ്ട് പിടിച്ചു. അടുത്തുള്ള കോളനിയിൽ സൗജന്യ റേഷൻ ലഭിച്ചവരിൽ നിന്നും  ആ അരി അവർ വിൽക്കും എന്നറിഞ്ഞ് അത് വില കൊടുത്ത് വാങ്ങി.  സൗജന്യം കിട്ടിയവർ കിലോക്ക് 10 രൂപാക്കല്ല, അത്യാവശ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് 15 രൂപ വില വെച്ച് തന്നെ ഈടാക്കി.
അവരുടെ വീടിന്റെ മുമ്പിൽ കൂടി കോളനിയിലേക്ക്, മറ്റ് സംഘടനകൾ ഡി.വൈ.എഫ്.എ കാരും , കോൺഗ്രസ്കാരും, മറ്റ് സന്നദ്ധ സംഘടനകളും  അരിയും മറ്റ് സാധനങ്ങളും അടങ്ങിയ കിറ്റുകൾ ഘോഷയാത്രയായി ചുമന്ന് കൊണ്ട് പോകുന്നത്  അവർ എപ്പോഴും കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അവരോട് ഇതാ, ഒരു പാക്കറ്റ് നിങ്ങൾ എടുത്തോളൂ, എന്ന് ആരും പറഞ്ഞില്ല, കാരണം അവർ പാവപ്പെട്ടവർ എന്ന  ലിസ്റ്റിൽ ഇല്ലായിരുന്നു. അവർ പണക്കാരുമല്ലായിരുന്നു. അവരുടെ ആകെ വരുമാനം ആയ വാടക നിലച്ചിരുന്നു. ലോക് ഡൗൺ ആയതിനാൽ ഭർത്താവിന് ജോലിയും ഇല്ലായിരുന്നു, ആരോടും കൈ നീട്ടാൻ അഭിമാനം അനുവദിക്കുകയുമില്ല.ദിവസവും ചമ്മന്തിയും രസവുമായി കുട്ടികളെ അവർ ഊട്ടി. കഴിഞ്ഞ ദിവസം  തഹസിൽദാർ വന്ന് പറഞ്ഞു, സൗജന്യ ഭക്ഷണം ഇനി ബംഗാളികൾക്കുള്ളത് കൊടുക്കേണ്ടാ എന്ന്. അത്രയും ആശ്വാസം.
എങ്കിലും  എല്ലാ സംഘടനകളും സർക്കാരും  “പാവപ്പെട്ടവരുണ്ടോ പാവപ്പെട്ടവർ“  എന്ന് വിളിച്ച് തെരക്കി നടക്കുമ്പോൾ പുറത്ത് പറയാൻ വയ്യാത്ത പ്രയാസവുമായി ആരോടും കൈ നീട്ടാനും വിഷമങ്ങൾ പറയാനും വയ്യാതെ  ഇടത്തരം കുടുംബങ്ങൾ ഞങ്ങളെ പോലെ ഉള്ളവർ നാല് ചുറ്റും ഉണ്ടെന്നുള്ളത്  ആരെങ്കിലും ഓർക്കുമോഎന്ന് അവർ ചോദിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് മറുപടി ഇല്ലായിരുന്നു.
ഇനിയിപ്പോൾ 20 ലക്ഷം കോടിയുടെ കേന്ദ്ര സഹായം വന്നിട്ടുണ്ട്. അത് പണക്കാരൻ പറ്റിച്ചെടുത്ത ബാങ്ക് കടങ്ങൾ വീട്ടാനും  പാവപ്പെട്ട വിഭാഗത്തിനു നൽകാനും തരം തിരിക്കും. അപ്പോഴും ഇടത്തരക്കാർക്ക് ഗോവിന്ദാ....ഗോോവിന്ദാ‍ാ!!!

കാലം മാറി വരും

കുറച്ച് നാളുകൾക്ക് മുമ്പ്  ഒരു ദിവസം നാട് മുഴുവൻ  കർഫ്യൂ പ്രഖ്യാപിച്ചു. ആദ്യ അനുഭവമായതിനാൽ ജനം അത് അതേപടി അനുസരിച്ചു.  എല്ലാം അങ്ങിനെയാണല്ലോ, പുതുമയുള്ളതിനെ,   അപരിചിതമായതിനെ,  സമ്മതത്തോടെയും അല്ലാതെയും ഉൾക്കൊള്ളും. കുറച്ച് നാളുകൾക്ക് ശേഷം മൂന്ന് ആഴ്ചത്തെ  ലോക്  ഡൗൺ. ജനം അതും ഉൾക്കൊണ്ടു. കാരണം അപ്പോഴേക്കും പകർച്ച വ്യാധി അയല്പക്കത്ത് വന്ന് നിന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ആകെ സംഭ്രമത്താൽ ജനം  അനുസരണകാട്ടാൻ തയാറായി. എല്ലാം പുതുമയുള്ളതാണല്ലോ.
 പകലുകളിലും സന്ധ്യകളിലും നാം കോവിഡ് വാർത്തകൾക്കായി റ്റി.വിയെ ആശ്രയിക്കുകയും കേൾക്കുന്ന വാർത്തകൾ  മനസ്സിലെ സംഭ്രമത്തെ വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. പിന്നെ പിന്നെ  എല്ലാം പരിചിതമായി.    വീണ്ടും വീണ്ടും ലോക്ക് ഡൗണുകൾ നീട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു കുടുംബാംഗങ്ങൾ തമ്മിൽ തമ്മിൽ ചോദ്യമായി. ഇന്നെത്ര?, എവിടെന്ന് വന്നു,  സമ്പർക്കമോ, വിദേശമോ അയൽ സംസ്ഥാനമോ?
എല്ലാം സുപരിചിതമായി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പുതുമ നശിക്കാൻ തുടങ്ങി. പിന്നെ പിന്നെ കർമ്മങ്ങളെല്ലാം നമുക്ക് വേണ്ടി എന്നിടത്ത് നിന്നും  നിയമത്തിന് വേണ്ടി എന്നായി.  അത് കൊണ്ട് തന്നെ തക്കം കിട്ടുന്നിടത്ത് നിയമ ലംഘനത്തിന് വെമ്പൽ കൂടി. നമ്മൾ എന്നിടത്ത് ഞാനും എന്റെ കുടുംബവും  എന്നായി. ലോക് ഡൗണും, മുഖം മൂടിയും  കൈ കഴുകലും  നിയമ ലംഘനവും പതിവ് കാഴ്ചകൾ.
ഇതിനിടയിൽ എവിടെയെല്ലാമോ നിലവിളികൾ! കണ്ണെത്താത്ത ദൂരത്ത് നിന്നും രോദനങ്ങൾ അപേക്ഷകൾ, ചത്താലും വേണ്ടില്ല, സ്വന്തം മണ്ണീൽ കിടന്ന് ചാകണം. പലരും മരിച്ചു, ഉറ്റവരെ കാണാതെ,  ശരീരമെങ്കിലും ഉറ്റവർക്ക് കാണാനാവാതെ, ദൂരെ ദൂരെ എവിടെയോ മറമാടപ്പെട്ടു.
ഇതെല്ലാമായിട്ടും രോഗം ലോകമാകെ അശ്വമേധം തുടർന്നു, എന്നെ പിടിച്ച് കെട്ടാനാരുണ്ട്? എന്ന മട്ടിൽ.
പക്ഷേ എന്നും ഇങ്ങിനെ ഒരു രോഗത്തിന് ജൈത്ര യാത്ര തുടരാനാവില്ലല്ലോ. കാലം കടന്ന് പോകുമ്പോൾ അണച്ച് കിതച്ച് ഓടി തളർന്ന് രോഗത്തിന് രംഗം കാലിയാക്കാതെ വയ്യ, , അങ്ങിനെയാണല്ലോ ചരിത്രം പറയുന്നത്.
അത് വരെ ലോകത്തിന് കാത്തിരിക്കുകയേ തരമുള്ളൂ.
 നല്ലൊരു പുലരിക്കായി.
കാലം ഒരുപാടൊരുപാട് കഴിയുമ്പോൾ  നമ്മുടെ മക്കളുടെ മക്കളുടെ  പിന്നെയും  മക്കളുടെ തലമുറ ഇങ്ങിനെ പറയും:
“പണ്ട് പണ്ട്...രണ്ടായിരത്തി അന്ന്.....വെറും ഒരു നിസ്സാരം വൈറസ് ലോകത്തെ വിരട്ടിയിരുന്നു, അന്ന് നമ്മുടെ പൂർവ പിതാക്കൾ ഒരുപാടെണ്ണം ചത്തോടുങ്ങി, ജനം വിരണ്ട് പോയി......“
ഈ അവസ്ഥ  മുന്നിൽ കണ്ടത് കൊണ്ടാണോ പണ്ട് ഒരു കവി സിനിമയിൽ ഇങ്ങിനെ കുറിച്ചിട്ടത്.
  കാലം മാറിവരും,കാറ്റിൻ ഗതി മാറും
കടൽ പൊട്ടി കരയാകും,കര പിന്നെ കടലാകും
കഥ ഇത് തുടർന്ന് വരും
ജീവിത കഥ ഇത് തുടർന്ന് വരും.

ലോക് ഡൗണും വിവിധ മനുഷ്യരും....

അസം ഷില്ലോംഗ്  മലനിരകളിൽ വസിക്കുന്ന  മനുഷ്യരുടെ  പ്രതികരണ  ശേഷിയും സഞ്ചാരവും  ന്യൂ ഡെൽഹി  നഗരത്തിൽ വസിക്കുന്ന  മനുഷ്യരുടെ  പ്രതികരണങ്ങളും സഞ്ചാര പെരുമാറ്റങ്ങളും  സമാനമാകുമോ? മുംബൈ സിറ്റിയിൽ കഴിയുന്ന  കുടുംബത്തിന്റെ ജീവിത ചര്യകളും പെരുമാറ്റങ്ങളും  ചുറ്റുപാടുകളും കേരളത്തിലെ ഒരു ഉൾ നാടൻ ഗ്രാമത്തിലെ കുടുംബത്തിന്റെ  പെരുമാറ്റങ്ങളും  പ്രതികരണവും താരതമ്യം ചെയ്താൽ വ്യത്യസ്തമാവില്ലേ?
  അതാത് സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ മനുഷ്യ പ്രകൃതിയും പെരുമാറ്റങ്ങളും സഞ്ചാര രീതികളും  ജീവിത ചര്യകളും നിയന്ത്രിച്ച് കൊണ്ട്  രോഗ പ്രതിരോധത്തിനായി  ഒരു നിയമം   ഒരു രാത്രിയിൽ  പെട്ടെന്ന്  വിദൂരത്തിൽ ഇരുന്ന്  ഇന്ത്യ ആസകലം ബാധിക്കുന്ന വിധം പടച്ച് വിടുമ്പോൾ പ്രായോഗികമായി അത്   നൂറ്  ശതമാനം  ശരിയായി വരണമെന്നില്ല. മാത്രമല്ല അത് തിരിച്ചറിയാനും മനസിലാക്കാനുമുള്ള മതിയായ സമയം  തരാതെയാണ് നടപ്പിൽ വരുത്തുകയും ചെയ്യുന്നത്.
  ജനങ്ങളുടെ എല്ലാ പെരുമാറ്റ രീതികളും വികാരങ്ങളും ആചാരാനുഷ്ഠാനങ്ങളും ഗതാഗത ഉപാധികളും പ്രതികരണ ശേഷിയും  മനസിലാക്കി പ്രവർത്തിക്കുന്ന  അതാത് സ്ഥലത്തെ ഭരണ കർത്താക്കൾക്കും  പൊതു പ്രവർത്തകർക്കും  സമൂഹ നേതാക്കൾക്കും  മാത്രമേ ഇത് സംബന്ധമായി നിർദ്ദേശം സമർപ്പിക്കാൻ കഴിയൂ.  അല്ലാതെ വ്യത്യസ്ത  ജീവിത രീതികളും പെരുമാറ്റങ്ങളുമായി കഴിയുന്ന 130 കോടി ജനങ്ങളെ  മൊത്തമായി ബാധിക്കുന്ന വിധം ഒരു നിയമം  നടപ്പിൽ വരുത്തിയാൽ ഉണ്ടാകുന്ന ബുദ്ധിമുട്ട് നാം കണ്ട് കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
രോഗ പകർച്ച പോലും പല സ്ഥലങ്ങളിലും വ്യത്യസ്തമാണ്. രോഗത്തിന്റെ കാഠിന്യം പോലും വ്യത്യസ്തമാണ്. ഇത് ആധികാരമായി പറയാനും ചർച്ച ചെയ്യാനും കഴിയുന്നത് അതാത് സ്ഥലങ്ങളിലെ ഭരണ നേതാക്കൾക്ക് മാത്രമാണ്

ഇനിയും ലോക് ഡൗൺ  നീട്ടുകയാണെങ്കിൽ  അതാത് സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ ഭരണ നേതൃത്വത്തിന്റെ അഭിപ്രായം അനുസരിച്ച് അതാത് സ്ഥലങ്ങളിൽ നടപ്പിൽ വരുത്തുന്നതാണ് ഉത്തമം. അല്ലാതെ മഹാരാഷ്ട്രയിലെ രോഗവ്യാപനം കണ്ട് കൊണ്ട്  ഉണ്ടാക്കുന്ന നിയമം തന്നെ  അത്രയും വ്യാപനം ഇല്ലാത്ത കേരളത്തിലും നടത്തിൽ വരുത്തുന്നത് നീതിയല്ലല്ലോ.

കട ഉടമസ്ഥന്റെ രോദനങ്ങൾ

അപ്പുക്കുട്ടന്  നഗര പ്രാന്തത്തിൽ മൂന്ന് മുറി കടകളുണ്ട്. മൂന്നും വാടകക്ക് കൊടുത്തിട്ടുള്ളതും  ഒരെണ്ണം ഹോട്ടലും  മറ്റൊരെണ്ണം  പലചരക്കും ഇനി ഒരെണ്ണം  പഴക്കടയുമാണ്. അപ്പുക്കുട്ടൻ ഗൾഫിൽ  പ്രവാസിയായി കഴിഞ്ഞിരുന്ന കാലത്ത് മുണ്ട് മുറുക്കി  സമ്പാദിച്ച  തുകയിൽ നിന്നുമാണ്  ഈ കട മുറികൾ വിലക്ക് വാങ്ങിയത്.
വിദേശത്ത് നിന്നും തിരികെ  വന്നപ്പോൾ  അൽപ്പം പ്രമേഹം  കുറച്ച് രക്തസമ്മർദ്ദം എന്നിവ  ശരീരത്തിലും  ലേശം ബാങ്ക് ബാലൻസ്  പാസ്സ് ബുക്കിലുമായാണ് തിരികെ വന്നതെങ്കിലും  കുറേ കാലത്തിനുള്ളിൽ ക്യാഷ് ബാലൻസ്  പൂജ്യത്തിലെത്തുകയും ശരീരത്തിലെ അസുഖങ്ങൾ  നില നിൽക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
എന്നാലും അപ്പുക്കുട്ടന്റെയും ഭാര്യയുടെയും വിദ്യാർത്ഥികളായ രണ്ട് കുട്ടികളുടെയും ദൈനംദിന  ചെലവുകൾ  മുമ്പേ പറഞ്ഞ മൂന്ന് മുറി കടകളുടെ വാടക കൊണ്ട് സുഭിക്ഷമായി കഴിഞ്ഞ് വന്നു. കട വാടക എല്ലാ പത്താം  തീയതിയും  വാടകക്കാർ  അപ്പുക്കുട്ടന് നൽകി വന്നിരുന്നു. തീയതി തെറ്റിയാൽ  സാധുസ്വഭാവക്കാരനായ  അപ്പുക്കുട്ടൻ ചൂടാകും നിത്യ കൂട്ടുകാരായ പ്രമേഹവും രക്തസമ്മർദ്ദവും  ആ ചൂടിനെ നിമിഷ നേരം കൊണ്ട് വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും തുടർന്ന് മുഖം ചുവന്ന് ശരീരം വിറച്ച്, ചുണ്ടിൽ നിന്നും അസ്പ്ഷ്ട സ്വരത്തിലും  അനുനാസികമായും മലയാളത്തിലെ ചില വാക്കുകൾ ഇറങ്ങി വരുകയും  വാടകക്കാരൻ അന്ന് വൈകുന്നേരം അല്ലെങ്കിൽ പിറ്റേന്ന് രാവിലെ വാടക വീട്ടിൽ എത്തിക്കുകയും ചെയ്ത് വന്നുവല്ലോ. എന്നാലും  അബൂബേക്കർ എന്ന് മുഴുവൻ പേരും അവ്വക്കര് എന്ന് ചെല്ലപ്പേരുമുള്ള ഹോട്ടലുകാരൻ അയാളുടെ വക “ഹറാം പിറപ്പ്“ പലപ്പോഴും എടുത്തു വന്നിരുന്നു, അപ്പോഴൊക്കെ അവ്വക്കരോട് അപ്പുക്കുട്ടൻ  കട ഒഴിഞ്ഞ് തന്നേരേ അൺ വാന്റഡ് ഹെയറേ!  ഞാൻ കച്ചവടം ചെയ്തോളാം എന്ന് പറയുമെങ്കിലും  അവ്വക്കര് കൊക്കെത്ര കുളം കണ്ടു എന്ന മട്ടിൽ പുസ്കെന്ന്  അപ്പുക്കുട്ടന് നേരെ ചു്ണ്ട് പിളർത്തി കാട്ടുകയും ചെയ്തു എന്നതും ഇവിടെ പറയാതെ വയ്യ.
അങ്ങിനെ കാലം ശാന്ത സുന്ദരമായി പൊയിക്കൊണ്ടിരിക്കെ  കൊറോണാ എന്ന പകർച്ചവ്യാധി  മറ്റ് പല ചൈനാമെയ്ക്ക് സാധനങ്ങളോടൊപ്പം നാട്ടിൽ ഇറക്ക്മതി ചെയ്തെത്തുകയും  മൊത്തം നാടും ലോക്കിലാവുകയും ചെയ്തെങ്കിലും അപ്പുക്കുട്ടന്റെ വാടക മുറികളിൽ ഇരുമ്പ് കട ഒഴികെ  ബാക്കി രണ്ട് കടകളും  5 മണിവരെ പ്രവർത്തിച്ച് വന്നിരുന്നു.
പക്ഷേ കട വാടക വാങ്ങാൻ അപ്പുക്കുട്ടൻ  പതിവ് പോലെ പത്താം തീയതി  കടയുടെ മുമ്പിൽ ചെന്നപ്പോൾ അവ്വക്കര് ചുണ്ട് പിളർത്തി കാട്ടുന്നതിന് പകരം  അപ്പുക്കുട്ടന് നേരെ  തന്റെ കൈമുട്ട് മടക്കി ഇന്നാ കടിച്ചോ എന്ന മട്ടിൽ നീട്ടിക്കാണീച്ചു എന്നിട്ട് ഒരു ചോദ്യവും എറിഞ്ഞു .“ റ്റി.വി.യൊന്നും കാണീല്ലേ പിള്ളേ!!“
അപ്പുക്കുട്ടനാണെങ്കിൽ  കൃത്യം ആറ് മണിക്ക്  തന്റെ ആരാദ്ധ്യ പുരുഷനായ മുഖ്യ മന്ത്രിയുടെ റ്റി.വി. പ്രോഗ്രാം  കാണുന്ന ആളും കടുത്ത ഇടത് പക്ഷ ചിന്താഗതിക്കാരനുമാണ് . കാര്യം പിടി കിട്ടാതെ മിഴിച്ച് നിന്ന  അപ്പുക്കുട്ടന് നേരെ  അവ്വക്കര് ഒരു കരയുന്ന പരിഹാസ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു രണ്ട് മാസത്തേക്ക് വാടക കൊടുക്കേണ്ടാന്ന് സർക്കാര് പ്രഞ്ഞു.
“ അതിന്  സർക്കാരിന്റെയല്ല, എന്റെയാണ് കടമുറിയെന്ന അപ്പുക്കുട്ടന്റെ ദയനീയ മറുപടിക്ക്  അവ്വക്കര് പഴയ പുസ്ക് പ്രയോഗം അവലംബിച്ചു.
വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയ അപ്പുക്കുട്ടൻ ഭാര്യയോട് ചോദിച്ചു, എടീ, നമ്മുടെ റേഷൻ കാർഡ്  വെള്ളയോ മഞ്ഞയോ?
ങേ അത് ഗൾഫ്കാരന്റെ  കാർഡ് വെള്ളയല്ലേ? എന്തേയിപ്പോൾ കാര്യം.
“എടീ സർക്കാർ തരുന്ന 15 കിലോ സൗജന്യ അരി പോയി കൃത്യം വാങ്ങണം  എന്നിട്ടത് റേഷനായി കുറേശെ എടുത്ത് ഉപയോഗിക്കണം നാടേ ഓടുമ്പോൾ  നടുവേ ഓടണം, ഇനി അടുത്ത സൗജന്യ കിറ്റ് വന്നോ എന്ന് റേഷൻ കടക്കാരനോട്  വന്നോ വന്നോ എന്ന് ചോദിക്കണം,  നമ്മൾ മഞ്ഞ കാർഡ്കാരനല്ല, അത് കൊണ്ട് നമുക്ക് ആരോടും ഒന്നും കൈ നീട്ടാനുമൊക്കില്ല, നമുക്കൊട്ട് ആരും തരുകയുമില്ല, ങാ, നാടൊട്ടുക്ക് ഇതല്ലേ ഗതി,  നീയാ റ്റിവി. ഇട് വാർത്തക്ക് സമയമായി വരുന്നു,  ഇന്നെത്ര കോവിഡ് എന്നറിയണമല്ലോ.......ആ കള്ള അവ്വക്കരിനിട്ട് രണ്ട് കൊടുക്കാൻ ഒരു വഴിയുമില്ലല്ലോ ദൈവമേ! “